Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
21 / 12 / 2020

Είναι ένας άνθρωπος τον οποίο δεν ξέρω καλά, ούτε εκείνος με ξέρει καλά, αλλά τον συναντώ καμιά φορά για κάποιες δουλειές μου. Δεν είναι φίλος, απλά γνωστός. Κατά πάσα πιθανότητα δεν ξέρει ότι γράφω στο διαδίκτυο. Επίσης, δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν απολύτως λόγο που μπορεί να έχει για να θέλει να μου πει ψέματα. Δεν έχουμε τίποτα το προσωπικό οι δυο μας.

Τα λέω αυτά γιατί πάντα είμαι καχύποπτος με τα πάντα (όχι τις αιλουρόποδες αρκούδες, φυσικά) και κανέναν δεν εμπιστεύομαι. Τα λέω, επιπλέον, για να μη νομίσει ο αναγνώστης ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μου είπε ψέματα.

Εκείνο που μου είπε ήταν το εξής: Στην περιοχή του, ο πατέρας κάποιων πέθανε από καρκίνο, κι αυτοί δέχονταν πιέσεις για να δηλώσουν ότι πέθανε από κορονοϊό, Covid-19.

Του λέω: «Είχε, όμως, και τον κορονοϊό, σωστά; Απλά δεν πέθανε από αυτόν.»

«Όχι,» μου λέει, «δεν είχε καθόλου κορονοϊό.»

«Δεν τον είχαν εντοπίσει με κάνα τεστ, με κάτι τέτοιο;»

«Όχι, τίποτα. Δεν είχε κορονοϊό, πέθανε από καρκίνο, αλλά θέλανε να τους βάλουν να δηλώσουν ότι πέθανε από κορονοϊό.»

*

Τώρα... αν εγώ έτυχε ν’ακούσω για μια τέτοια περίπτωση τελείως συμπτωματικά – που δεν μπορώ να πω ότι ερευνώ ακριβώς το θέμα, ή ότι ρωτάω τους πάντες που ξέρω, ή ότι έχω και τόσους πολλούς γνωστούς ώστε να κάνω καμιά σπουδαία έρευνα – φαντάσου πόσες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν οι οποίες έχουν δηλωθεί ως «θάνατοι από Covid-19» αλλά δεν είχαν καθόλου τον κορονοϊό!

Αν συγχρόνως με αυτό ισχύει η υπόθεσή μου ότι κάποιους τούς δηλητηριάζουν με το μικρόβιο Covid, κι αν συγχρόνως γίνεται και κανένα άλλο «μαγείρεμα» με τους αριθμούς, κι αν επίσης κάποιοι κολλάνε με φυσικό τρόπο (δηλαδή, επειδή έρχονται σε επαφή με μολυσμένους), τότε καταλαβαίνεις γιατί «ξαφνικά» έχουμε τόσα πολλά κρούσματα και θανάτους...

...κι επάνω που οι φαρμακοβιομηχανίες προσπαθούν, με το ζόρι, να πουλήσουν τα εμβόλια που έφτιαξαν σε χρόνο ντε-τε. (Πράγμα που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ή τα εμβόλια αυτά είναι βιαστικά φτιαγμένα και, άρα, άκρως επικίνδυνα, ή ότι ήταν ήδη φτιαγμένα από πριν και η όλη υπόθεση κορονοϊός μια κορονοκοροϊδία.)

*

Θα μπορούσες, βέβαια, να πιστέψεις και ότι λέω ψέματα για τον γνωστό μου που μου είπε για τον ψεύτικο θάνατο από κορονοϊό. Αλλά γιατί εγώ να πω ψέματα για κάτι τέτοιο; Δεν έχω τίποτα να κερδίσω. Και όσοι επισκέπτονται τον ιστότοπό μου από καιρό ξέρουν ότι ποτέ δεν υποστηρίζω παρατάξεις ή ιδεολογίες, ούτε είμαι πολιτικοποιημένος, ούτε έχω κανένα άλλο συμφέρον. Αυτά που γράφω εδώ είναι όλα οι προσωπικές μου απόψεις, όχι οι απόψεις του αφεντικού μου.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]